Ieder jaar als de bloesembomen weer in knop staan verheug ik me op de bloesem die gaat komen. De schoonheid van de bloesem en waar het voor staat maakt me gelukkig: de voorbode van weer een nieuwe periode waarin alles bloeit en groen is, na de kille winter. 
En toch, al een paar dagen na mijn eerste blijdschap om die mooie bloesem begin ik eraan te wennen. Hoe mooi ik het ook vind. De schoonheid went. En ieder jaar voel ik me, als de bloesem weer begint te vallen en ons verlaat, teleurgesteld. Bloesem bloeit nooit lang. Ik ben er weer te snel aan gewend geraakt. Maar na een paar dagen went het ook weer dat de bloesem is verdwenen. Gewenning overwint het vaak snel van het pure gevoel. Of dat nu gaat om het pure genieten of verdriet.

Aan de vele veranderingen van de afgelopen tijd raak je ook snel gewend, hoe vreemd het eerst ook voelde. Maar in deze tijd kun je de mensen om je heen die je in de hectiek voor lief nam in een nieuw daglicht zien. Bloesem bloeit kort. Alles is maar even. De tijd die we samen hebben duurt maar even. L’ombre de ton chien. Al moet ik de schaduw van je hond zijn, laten we samen blijven en niet daaraan wennen.